جديدترين اخبار و مقالات پيرامون افغانستان        Fresh News & Article About Afghanistan چاپ صفحه داغ‏داران حملات انتحاری دولت را مقصر می‌پندارد اشک یتیمان «ناصرعلی»، لکه ننگی بر دامن حکومت؟! (پنج شنبه > 14 قوس 1387) گروه اجتماعی راه نجات/ تمنا منیر: در جریان حمله انتحاری روز یک شنبه در مقابل لیسه حبیبیه شهر کابل که منجر به شهادت دو تن گردید، به سراغ فامیل داغ دار یکی از قربانیان این حادثه که «ناصر علی» نام داشت، رفته و از یتیمان این مرد زحمت کش و شهید بی گناه در مورد خواسته های شان جویا شدیم. فامیل ناصر علی دولت افغانستان را در قبال خون شهدای حوادث انتحاری مقصر انگاشته و می گویند که اشک یتیمان ناصر علی لکه ننگی بر دامن حلکومت است. به گزارش گروه اجتماعی راه نجات، بزرگ ترین طفل دختر ناصر علی که صنف پنجم مکتب است، می گوید: «پدرم را شهید کردند، پدرم هیچ گناهی نداشت، پدرم برای یافتن لقمه نانی برای ما برای پاک کاری شهر (ناحیه 6 ) رفته بود و از آن طرف جنازه اش را پس آوردند، دولت خون پدرم را پایمال می کند؛ چون انتقام ما و پدر شهیدمان را از دشمنان این کشور نمی گیرد». وی ضمن آن که شدیدا گریه می کند، می گوید، عید نزدیک است، ولی برای ما عید نمی آید، چون ما عزادار هستیم، پدرمان قرار بود برای ما کالا بخرد، برای ما کلچه و کیک بخرد، ولی حالا او نیست و ما یتیم شده ایم. هم چنین فرزند دیگر ناصر علی که نوجوان است، ضمن تأثر از مرگ پدر می گوید: «تا به ما خبر دادند که انتحاری شده و پدرم ما هم در جمع زخمی ها است، خود را به سرعت به محل حادثه رساندم، ولی پدرم قبل از رسیدن ما شهید شده بود، دولت ما، دولت واقعی نیست، خون مردمش اهمیتی برای شان ندارد، مردم هرچه قدر قربانی شوند، این ها اهمیت نمی دهند، اهمیت نمی دهند که یک مشت طفل ناصر علی(پدرشان) یتیم و بی سر پرست شده اند». موصوف با اشاره به این که حکومت افغانستان به هیچ وجه به فکر مردم و قربانی شدن آن ها نیست، می افزاید، هرچه انتحاری می شود، نه خارجی ها آسیب می بینند و نه این دولت مردان، بلکه این مردم بی گناه هستند که همیشه خون شان می ریزد و مثل پدر ما شهید می شوند. دختر کاکای ناصرعلی که خود را خواهر وی معرفی می کند، ضمن آن که گریه امانش نمی دهد، به فرزندان خردسال ناصر علی اشاره کرده و با سوزی از سر درد می گوید : «در این زمستان و هوای سرد، این طفلکان معصوم را کی نان خواهد داد؟ چه کسی مسئول اینان خواهد بود؟ این چه حکومتی است؟ این چه دولتی است؟ اگر نمی توانید (خطاب به دولت) کشور را اداره کنید و امنیت مردم را بر قرار کنید، بگوئید که ما هم چاره خود را بدانیم». خواهر ناصر علی، گریه یتیمان برادرش را آه مظلومی می داند که دامن گیر ظالمانی که با خون مردم معامله می کنند، خواهد شد. خانواده ناصرعلی که از خانواده های فقیر ساکن در ناحیه 6 شهر کابل هستند، با شهادت پدر بی سرپرست شده اند. وی هشت فرزند دارد که کوچک ترین آن ها 2 ساله می باشد. گفتنی است که طی حملات انتحاری که در کشور روی می دهد، اکثر قربانیان را مردم ملکی و بی گناه تشکیل می دهند؛ نه اهداف اصلی انتحاریون که همانا نیروهای خارجی می باشند. دولت افغانستان برای جلوگیری از افزایش انزجار عمومی علیه خود با شدت گرفتن نارضایتی مردمی، باید در تأمین امنیت شهر ها بیش تر کوشیده و از رفت و آمد نیروهای خارجی که باعث و بانی اهداف حملات انتحاری هستند، در سطح شهر تا حد امکان جلوگیری به عمل آورد. در این مورد برخی از شهریان کابل معتقدند که اگر از رفت و آمد نیروهای خارجی در شهر جلوگیری شود، حملات انتحاری که با هدف این نیروها صورت می گیرد، دیگر به وقوع نخواهد پیوست یا حد اقل کمتر خواهد شد. با این حال، گرچند دولت افغانستان در این اواخر اقداماتی را برای جلب رضایت مردمی روی دست گرفته و هرچند که گفته می شود این اقدامات نمادین و کمپاین انتخاباتی است، اما این اقدامات نتوانسته در راستای جلب رضایت مردم چندان موثر واقع شود، از این اقدامات به عملی شدن اعدام در چند هفته اخیر یاد کرد، اما دولت نباید فراموش کند که ضربات جبران نا پذیر حملات انتحاری که بنیان خانواده ها را از بین برده، بدترین ضرباتی است که مردم را وادار به قیامی عمومی و یا حداقل پیوستن به گروه های مخالف دولت خواهد ساخت. با وجود این ها، حملات انتحاری، تصویر ناخوش آیند جنگ های پیشین کشور را در اذهان مردم زنده ساخته و همان محیط و حشت و اختناق گذشته را دوباره علنی کرده است. به نظر می رسد که مردم دیگر هیچ امیدی به بر قراری ثبات واقعی در کشور ندارند، چهره های پریشان مردم گویای واقعیتی تلخ است که مردم علنا دولتی دل سوز برای خود نمی شناسند! به راستی مشکلات و درد و رنج خانواده هایی نظیر خانواده ناصرعلی که بدون هیچ جرم و گناهی قربانی غفلت و خود سری عده ای از خدا بی خبر می شوند را چه مرهمی توان تسکین خواهد دشت؟ چه کسی خواهد توانست جای خالی پدری را که بی گناه شهید شده، در خانواده او پرکند؟ چه کسی مسئول بر بادی حیات خانواده هایی است که بی گناه قربانی می شوند، بدون آن که حتی جرم خویش را بدانند؟ به راستی چه کسی؟! بازگشت به صفحه قبلی

جديدترين اخبار و مقالات پيرامون افغانستان        Fresh News & Article About Afghanistan