جديدترين اخبار و مقالات پيرامون افغانستان        Fresh News & Article About Afghanistan چاپ صفحه این‌جا من معنا ندارد در افغانستان، همه باید با افغان ‌ها باشند سید موسی رفیع‌زاده   (سه شنبه > 20 دلو 1388) گروه سیاست راه نجات/سیدموسی رفیع زاده ـ طی روزهای اخیر حامد کرزی، رییس جمهور کشور برای دیدار با پادشاه عربستان سعودی جهت جلب همکاری ها آن ها برای مصالحه و مذاکره با طالبان، روانه این کشور گردید و سپس به منظور حضور در نشست امنیتی مونشن، راهی آلمان شد.. وی در طول این سفرها باری دیگر بر ضرورت همکاری های منطقوی و یافتن طرق سیاسی برای حل مشکلات افغانستان تاکید ورزید. هدف، افغانیزه کردن است رییس جمهور در کنفرانس امنیتی مونشن ضمن تشریح برنامه های 5 سال آینده حکومت و با اشاره به مسئله تامین امنیت، مصالحه و ادغام مجدد طالبان و ضرورت گسترش همکاری های منطقوی گفته است: هدف حکومت افغانستان از تامین امنیت، این است که نیروهای مسلح افغان بتوانند رهبری و مالکیت کامل عملیات های نظامی و تامین امنیت را به دست گیرند، از سرحدات افغانستان به خوبی دفاع و محافظت کنند و فضای امن را برای مردم فراهم سازند. وی افزود که برای نیل به این هدف، نیروهای افغان تا سال 2012 به 300 هزار تن خواهند رسید و در 5 سال آینده قادر خواهیم بود تا امنیت را خود تامین کنیم و دیگر مسئولیتی بر دوش نیروهای بین المللی نباشد، ولی برای رسیدن به این هدف، به همکاری جهان در امر آموزش و فراهم کردن تجهیزات و منابع مالی به نیروهای افغان نیاز است. واقعیت این است که از عمده ترین مشکلات در سال هایی که از حضور نظامیان خارجی در کشور گذشت، این بوده که کم تر توجهی به نیروهای افغان صورت نگرفته است و هر کاری ولو بسیار کوچک هم بوده ـ شاید به این منظور که نیروهای افغان توانایی به دست گیری عملیات را حاصل نکنند ـ توسط خود نیروهای خارجی انجام شده، آن هم بدون کوچک ترین هماهنگی با نیروهای داخلی که حداقل از لحاظ آشنایی با رسوم و عنعنات مردم و هم چنین جغرافیای منحصربه فرد افغانستان، یک سروگردن بالاتر از دوستان خارجی بوده و هستند. اگر در سال هایی که گذشت، از جانب اعضای جامعه جهانی به خصوص به نیروهای پولیس ملی کشور که مورد بی لطفی قرار گرفته اند، توجهی اندک هم صورت می گرفت، اوضاع و احوال این ملت چنین نبود. گفته می شود که یکی از دلایل ناامنی های موجود در کشور این است که پولیس ملی این توانایی را ندارد که بعد از عملیات هایی که در جاهای مختلف صورت می گیرد، کنترول شهر و یا قریه را در دست خود بگیرد و باعث می شود که مخالفین بعد از مدتی بازگردند و کنترول اوضاع را در دست بگیرند و این مشکل نه به پولیس افغانستان که به جامعه جهانی برمی گردد که در این 8 سال واقعا برای تقویت نیروهای افغان کاری نکرده اند. در مورد اردوی ملی هم باید گفت که در عملیات هایی که حداقل در چندسال گذشته صورت می گرفته است، کم تر به نقش این نیروها توجه شده و کم تر به آن ها میدانی برای خودنمایی داده شده تا قدرت و قوت خویش را به رخ مخالفین و البته دوستان خارجی بکشند و این شاید به این دلیل بوده که تقویت و قدرت گیری نیروهای افغان، زمینه خروج نیروهای خارجی را مساعد می ساخته است، امری که حداقل خارجی ها به این زودی ها تمایلی به آن ندارند. در ضمن خارجی ها کم تر به آن سوی سرحدات ناامن افغانستان و در واقع به منابع تمویل مالی و نظامی تروریستان توجه کرده اند و این باعث شده که سرحدات افغانستان، محلی برای عبور و مرور مخالفین نظام به آن سوی خط دیورند و خاک پاکستان گردد و پس از قدرت گیری در این کشور، باری دیگر روانه افغانستان شده و دست به ایجاد ناامنی بزنند، خطوطی که محافظت از آن ها تنها یک نیروی افغان قدرت مند می خواهد تا اجازه ورود به هیچ کسی را به داخل کشور و سرحدات افغانستان ندهند. یک کشور، یک حکومت! از سوی دیگر مشکلی که در 8 سال گذشته در کشور به وضوح به مشاهده رسیده، ایجاد حکومت هایی موازی با حکومت افغانستان بوده که نه راهی به سوی تقویت که حرکتی در جهت تضعیف حکومت کشور بوده است. رییس جمهور کرزی در بخش دیگری از  سخنانش در کنفرانس امنیتی مونشن، همکاری جامعه جهانی را برای تقویت دولت مهم خواند و خواستار خاتمه فعالیت تمام نهادهای موازی با دولت افغانستان شد. وی با اشاره به فعالیت های تیم های پی .آر.تی، انجوها و دیگر نهادهای بین المللی گفت که این نهادها باید به  گونه ای عمل کنند که تقویت کننده دولت افغانستان باشند؛ چون هرگونه فعالیت آن ها که با فعالیت های حکومت افغانستان مشابه باشد، ظرفیت دولت را کاهش داده و توان مندی آن ر ا ضعیف می سازد. کرزی تاکید کرد که فعالیت نهادهای موازی با حکومت، باید خاتمه یابد تا اعتماد مردم نسبت به حکومت تقویت گردد. اما اوضاع در این مورد به این ساده گی قابل حل و فصل نیست، فعلا نزدیک به 40 کشور در نقاط مختلف افغانستان نیروهای خویش را جابه جا کرده اند و به نام تیم های پی آرتی و... در ولایات مختلف مشغول به فعالیت هستند. فعالیت هایی نه چندان موفقیت آمیز و نه چندان مطابق با خواسته های مردم افغانستان. این تیم ها در واقع مصرف کننده گان و یا به عبارتی فیلترهایی برای بازگرداندن کمک های جامعه جهانی به مبدا بوده اند، آن ها کمک ها را مصرف می کنند، پول ها را به جیب می زنند و در جایی که مردم آب می خواهند، مکتب می سازند و در جایی که مردم نیازی به آب ندارند، چاه های آب را در اختیار مردم قرار می دهند! پس طوری کار می کنند که دردی از مردم دوا نشود و این باعث می شود که اعتماد مردم افغانستان به دولت و حکومت مرکزی به گونه قابل توجهی کاهش یابد و مردم افغانستان هم چنان در گردابی از مشکلات دست و پا زنند، تا زمینه های حضور طولانی خارجی ها در کشور تضمین شده باشد. اما ملت و حکومت افغانستان چنین کمک هایی را نمی خواهند، آن ها دوست ندارند که در کشورشان و در کنار حکومتی که با رای شان روی کار آمده، چندین و چند حکومت دیگر نیز مشغول به کار باشد. خارجی ها باید بدانند که آن ها برای کمک به این کشور و این حکومت در این خاک حضور دارند و باید بفهمند که این جا یک کشور مستقل است و فقط یک حکومت دارد و آن هم حکومت جمهوری اسلامی افغانستان است. در گوش ...  حامدکرزی هم چنان پایان یافتن تلفات ملکی، تلاشی خانه ها و گرفتاری های خودسرانه توسط نیرو های بین المللی را برای تامین امنیت مهم خواند و یک بار دیگر از آن ها خواست تا در این مورد با جدیت اقدام کنند. رییس جمهور هم چنان از جهانیان خواست تا به استقلال قضایی افغانستان احترام بگذارند و هیچ افغانی را زندانی نسازند. این هم از دیگر چالش هایی است که خارجی هایی که فریاد تامین امنیت افغان ها را سر داده بودند، برای این ملت و مردم به ارمغان آوردند. نیروهای خارجی تلفات ملکی را افزایش دادند، خانه های مردم را تلاشی کردند و برای خود و تحت نظر خود در این خاک زندان ساختند و افغان ها را به بند کشیدند، بدون این که به مرجعی پاسخ گو باشند و اگر احیانا هم کسی از آن ها در این موارد توضیحاتی می خواست، کمک های شان را به رخ ما می کشیدند و تهدید می کردند که کمک ها را قطع خواهند کرد. غربی ها و به خصوص امریکایی ها پس از 8 سال حضور در افغانستان و البته با علم به این که در این جا شوروی از هم پاشید و انگلیسی ها هم راه به جایی نبردند، هنوز نفهمیده ا ند که نباید این ملت و مردم را نادیده بگیرند. امریکایی ها باید از تاریخ و از 8 سال حضورشان در افغانستان درس  بگیرند و به این حقیقت و واقعیت تن در دهند که این جا افغانستان است و در افغانستان، اگر قرار باشد، کاری شود، گپی زده شود و به گپی عمل شود، این گفته و خواسته افغان ها است نه چیز دیگری. در افغانستان اگر چیزی معنا داشته باشد، افغانیت است و افغان بودن. اگر در این جا گپی ارزش داشته باشد، گپ افغا ن هاست. این جا اگر کار به جایی برسد که مردم انتخاب کنند، بدون شک افغان ها را انتخاب خواهند کرد و با افغان ها خواهند بود، نه با خارجی هایی که معلوم نیست چرا در این جا هستند و از جان افغان ها چه می خواهند! در این جا «من» و یا «ما» از نوع خارجی آن هیچ معنایی ندارد، تنها چیزی که در این کشور، معنا دارد، افغان ها هستند و افغان ها و همه باید با آن ها باشند.   بازگشت به صفحه قبلی

جديدترين اخبار و مقالات پيرامون افغانستان        Fresh News & Article About Afghanistan