کنایه

قهار عاصی

که می‏گوید که این جا
سنگ‏ها الفاظ خاموش‏اند
از فریادهای در گلو مرده
چنان‏که خشم‏شان از کینه و از بغض پرورده!
چنان‏که دردشان از نارسایی‏ها به فرقی
زیر پا آورده!
یا که گرم جوشی‏های‏شان از عشق
این سان سخت افسرده!
که می‏گوید که این جا
سبزه‏ها، شیپورهای ناگزیر از سینه‏های
ـ گور گمنامان بلوایند!
سبز از عشق خاک و سر بلند از نام آزادی!
بهار ریزش فواره‏های شاه رگ‏های گلوگاه
ـ جوانمرگان قحطی سال‏های خوشه و برگ‏اند
که ایشان عشق را
پستان داغ آتش و فریاد دوشیدند
بهر جشن آزادی!
که می‏گوید که این جا لاله‏ی دشتی
صدای مهلک حشری است کا اسرافیل هشدارش
به گوش خاک نفخیده!
که می‏گوید که این جا کشتزاران
پیکر دوشیزگان مرده را ماند
که دلالان مرگ و خون
پیشتر از ناز کردن در بر آیینه
پستان‏های‏‏شان را
با مذاب سرب شهوت بسته‏اند آذین!
که می‏گوید که این جا نیست آهنگی
که با سوزش توان کوبید پایی
یا که با سازش توان افشاند اشکی!
که می‏گوید که این جا زندگی
تلقین مردن‏هاست
که می‏گوید!