علل جاودانگي قيام عاشورا

مرتضي معراج / قسمت سوم و پاياني

 3ـ تجليل پر شکوه و برپايي مراسم عزاداري:
يکي از ويژگي‏هاي مهم قيام حسيني، آن است که پس از وقوع اين حادثه، تا سال‏ها بعد و تا به امروز، در کشورهاي اسلامي و غيراسلامي، مجالس ويژه و مراسم‏هاي پر شکوهي جهت احياي انديشه‏ي حسيني و عرض ارادت به شخصيت بي‏نظير حضرت اباعبدالله الحسين، برگزار مي‏شود.
وابستگي امام حسين به خاندان نبوت و شناخته شدن او به عنوان جگر گوشه‏ي رسول خدا، جمع بودن صفات والاي انساني در وجود او، قيام شجاعانه‏اش در برابر ظلم و بيدادگري و آبياري نهال پژمرده‏ي اسلام با خونش، چنان عشق عميق و محبت پايداري در دل‏هاي مسلمانان جهان و تمام آزادي‏خواهان، پديد آورد که هيچگاه، از صفحه‏ي قلوب‏شان پاک نخواهد شد.
آتش اين عشق که هر سال حرارت بيشتري مي‏يابد و دل‏هاي بيشتري را تسخير مي‏کند، با رسيدن ماه محرم و نزديک شدن روز عاشورا، طوفاني و طوفاني‏تر شده و به هر سو زبانه مي‏کشد و شعله‏هايش همه را در برمي‏گيرد.
به جز از آب ديده، آه سوزان و چشم گريان، هيچ چيزي نمي‏تواند دل سوزان امت جدش را قرار بخشد و آتش عشق‏شان را سرد سازد. اگر چند برخي، از روي نفهمي و بي‏خبري، به برپايي مراسم عاشورا خرده گرفته و آن را عمل ناپسندي مي‏دانند و عده‏اي ديگر، پيشنهاد مي‏کنند که اين مراسم بايد در خفاء و در درون خانه‏ها و حسينيه‏ها برگزار شود، نه در ملاء عام و انظار مردم، و برخي از ساده‏لوحانه و جاهلان هم، آن را نامشروع مي‏پندارد، ولي براي آگاهي‏شان توصيه مي‏کنيم به اين دو نکته توجه بيشتري نمايند:
1ـ سنگ تهداب عزاداري و اشک‏ريزي در فراق شهيدان راه حق، براي بار اول، توسط پيامبر خدا در قتل عمويش حمزه‏ي سيدالشهدا گذاشته شد. بنابراين، کساني که درباره‏ي برپايي مراسم عزاداري براي نواسه‏ي پيامبر خدا انتقادي دارند، بهتر است، تاريخ صدر اسلام را خوب مطالعه نمايند و سيره‏ي رسول خدا را مورد بررسي قرار دهند، تا در دام قضاوت‏هاي عجولانه نيفتند و از فتواهاي کورکورانه، دوري گزينند.
2ـ در ماه محرم و در ايام عاشورا از يک انسان معمولي، تجليل صورت نمي‏گيرد تا گفته شود: «چرا اين مراسم در تکيه‏خانه، برگزار نمي‏گردد؟» و يا «چرا اين فاتحه در مسجد گرفته نمي‏شود؟» ميليون‏ها انسان در سرتاسر جهان، به خاطر قتل يک دوکاندار و يا يک نجار، بر سر و سينه نمي‏زنند و يا در ماتم يک ولسوال و يا يک وزير، اشک نمي‏ريزند، تا اين انتقادها پيش بيايد بلکه اين سوگواري‏ها به خاطر شهادت جانگداز و مصيبت دردناکي است که سي و سه سال بعد از رحلت پيامبر اسلام، توسط خليفه مسلمين (يزيد) و خود مسلمانان، بر سر خاندان پيامبر وارد شد.
نواسه‏ي رسول‏الله از طرف خليفه‏ي وقت، تهديد مي‏شود و سپس در صحراي خشک و تفتيده‏ي کربلا به محاصره در مي‏آيد، از خوردن آب دريا، منع مي‏شود، در ظرف يک روز سرهاي جگر گوشه‏هاي محمد(ص) بر سر ني‏ها سوار و در کوچه‏ها و پس کوچه‏ها به نمايش در مي‏آيند، خنجر کين بر بوسه‏گاه مصطفي بوسه مي‏زند، لب و دندان نور ديده‏ي فاطمه را چوب خزران يزيد، نوازش مي‏دهد، سر بريده‏ي پاره‏تن علي در ميان تنور خولي، مهمان مي‏شود و کودکان يتيم و عيال خاندان رسالت بر شترهاي بي‏محمل سوار و در کوچه و بازار، گردانده مي‏شوند.
اين غم جانکاه و مصيبت عظيمي است که دل‏ها را آتش مي‏زند، چشم‏ها را مي‏گرياند و سينه‏ها را مي‏سوزاند.
و آيا اين را تصور کرده‏ايم که اگر خود پيامبر خدا در روز عاشورا در قيد حيات مي‏بود و چنين فاجعه‏ي بزرگي در پيش چشمانش رخ مي‏داد، در ماتم حسينش چه مي‏کرد؟ آيا رسول خدا در سال روز عاشورا در خانه مي‏نشست و يک جزء قرآن مي‏خواند؟ يا در مسجد مي‏رفت و دو رکعت نماز سنت به جا مي‏آورد؟ و يا يک کيلو برنج را به عنوان نذر در ميان فقراء تقسيم مي‏کرد؟
هرگز نه؟ بلکه خون مي‏گريست و در داغ دلبندش جان مي‏داد.
بنابر اين، عزاداري روز عاشورا را ساده و کم‏اهميت نگيريم و آن را با مجلس فاتحه در مسجدهاي کابل و هرات اشتباه نکنيم.
بلکه حسين‏ابن علي براي اهداف بزرگي به شهادت رسيد و مصيبتش نيز بزرگ و تجليل از آن نيز به همان پيمانه، وسيع و فراگير است.
همين محافل عزاداري و سخنراني‏هاي خطيبان در روزهاي محرم بود که قيام عاشورا را از ميان تمام حوادث بزرگ تاريخي ديگر، برجسته ساخت و اذهان همه‏ي جهانيان را به اهميت آن جلب نمود و حتي بي‏سوادان و اطفال را نيز از اين حادثه‏ي دردناک آگاه ساخت.

و اين بار افتضاح از نوع انگليسي

مسافر بامياني

اقدام يک شبکه تلويزيون دولت استراليا، مبني بر نشر و پخش گوشه‏اي از جنايات و شکنجه‏‏هاي هولناک زندانيان عراقي، باعث خشم و ناراحتي مسلمانان جهان و به خصوص مردم عراق شده است. گر چند مقامات بلند‏پايه کشور انگليس و آمريکا به نحوه‏ا‏‏ي محافظه‏کارانه‏اي، انجام اين گونه اعمال را تقبيح کرده‏اند، اما تعدادي از دولتمردان غرب، به خصوص صدراعظم کشور انگلستان مدعي است که ارتکاب نقض حقوق بشر توسط بخشي از نيروهاي اين کشور و يا نظاميان آمريکايي‏ جاي نگراني و ناراحتي ندارد، چرا که عساکر انگليسي و آمريکايي مشغول نهادينه ساختن و ترويج دموکراسي در سراسر جهان و به خصوص در کشورهاي عراق و افغانستان مي‏باشند.
حقيقت اين است که غربي‏ها با رفتار و برخورد دوگانه با اتباع کشورهاي شرقي و خصوصاً مسلمانان، چندين بار در عراق و افغانستان و فلسطين، لبنان و... مرتکب بدترين و هولناک‏ترين جنايات عليه بشريت شده‏اند، و البته اين اعمال به همين‏ها منحصر نمي‏شود، بلکه تاريخ غرب مملو از انواع و اقسام استثمار و استعمار ملت‏هاي مظلوم است و آنان به بهانه توسعه تمدن و دست‏آوردهاي بشر و شيوه‏‏ي حکومت‏داري و دولت‏داري؛ يعني نهادينه ساختن دموکراسي و الزام بر رعايت حقوق بشر! به سرزمين‏هاي مسلمانان تاخته‏اند و همواره ارتکاب جنايات فجيع و تکان‏دهنده‏ي خويش را با سانسور و توجيح، ‏کم‏اهميت جلوه مي‏دهند.
آنچه که قابل تامل و تعجب است، سکوت مقامات و رهبران ديگر کشورهاي غربي و اروپايي است. سکوت آنان، معني دارد و بي‏شرمانه، جناياتي که در عراق و گوانتانامو اتفاق مي‏افتد را، ناديده مي‏انگارد. طوري که گويي آنان انسان نيستند و هيچ حق و امتيازي ندارند.
آنچه که غرب پياده کردن آزادي، انسانيت و دموکراسي مي‏خواند، شعار و دروغي بيش نيست و تمام اين اصطلاحات و مفاهيم، پيش‏زمينه‏هايي است براي به استعمار کشيدن و چپاول ثروت و دارايي‏هاي ملت‏هاي ضعيف و عقب‏مانده. جناياتي که اسرائيل در فلسطين و لبنان، صرب‏ها در بوسني، صدام در عراق و... انجام داده، همگي با حمايت و رضايت سردمداران آمريکا و جهان غرب صورت گرفته‏اند و هيچ‏گاه از پيشاني آن‏ها زدوده نخواهد شد. به خصوص افشاي مکرر جنايات تکان‏‏دهنده آنان خود مهر باطل‏کننده‏اي خواهد بود بر ادعاهاي دروغين ايشان، که شعارهاي دموکراسي و خدمت به بشريت سرداده‏اند.

 محمد مهدي کريمي‏نيا / قسمت سوم