کربلا

اميري

ايگ د كربلا دشگتيگ
تاته وايم!
وليگ نؤيگدليگ نه؟
وليگ سوحگيگدليگ نه؟
داستا په غيگإه كيگ چيگ
پاكو مظلومو سرو
مركگته خندا كوله
او پاكو ماشومو چيغو
اها ها ها كوله
هلته چيگ تگول جهان كيگ
د ويرناره خپره وه
ونو ژؤل، بوتگو ژؤل
كانگو ژؤل
ملايكه وو انسانانو ژؤل
مرغانو اوشگكيگ پر هوا تويوي
لكه باران دليگوني پسرلي
اّيا ته نه پوهيگديگ؟
چيگ زما سينيگ ته
كوم نازولي زلمي
لكه نوژواندي
د سها ر كگلونه
لكه سپيگخگلي اّيتونه دنور
لكه اّسمان د شگكلا
لكه دستورو زؤونه
چيگ تورو زؤونوته سندري وايي
او روح ته رنكگ وركوي
او پري شگكلا او روي
اّيا ته نه پوهيگديگ؟
چيگ زما په غيگإه كيگ نن
د داسي نازولي
او سردار پيغمبر
چيگ تر معراجه
ور بللو خالق
د أيريگ مينيگ محبت له لاسه
او د هغه سردار
چيگ جماداتو ييگ ثناويله
او سلام ييگ كاوه
او د هر مومن او مسلمان په زؤوكيگ
لكه سپين لمر
دشنه اّسمان پرسينه
داسيگ حگلاكوله
اولا حگليگإي اوس هم
د داسيگ سردار
د زؤه تگوتگيگ
او نازولي لمسيان
په خپلو وينو كيگ
لامبو كوي
او خگشگي وروستي
د شهادت جامونه
د شرابي يزيد
د ظلم پر لاس
د تقدس او
د ازل له ساقي
اّيا ته نه پوهيگديگ؟
اّيا ته نه شرميگديگ؟

خليفه و ليلي

(حکايت‏هاي مثنوي)

خليفه که وصف عشق مجنون به ليلي را بسيار شنيده بود، روزي از ليلي پرسيد: «آيا آن که از عشق او مجنون، پريشان و گم راه گرديده تويي؟!»
گفت ليلي را خليفه کان تويي
کز تو مجنون شد پريشان وغوي
تو از ديگر خوبان افزون نيي
ليلي پاسخ داد: «آرام باش که تو مجنون نيستي و ديده‏ي مجنون نداري! که اگر مي‏بودي و مي‏داشتي، هر دو عالم براي تويي ارزش مي‏نمود! تو با خودي و مجنون بي‏خود.»
از دگر خوبان تو افزون نيستي
گفت خامش چون تو مجنون نيستي
ديده‏ي مجنون اگر بودي تو را
هر دو عالم بي‏خطر بودي تو را
بيداري در راه عشق ناپسند است و هر که بيدار است، در خواب است و بيداريش از خوابش بدتر.
هر که بيدار است او در خواب‏تر
هست بيدارش، از خوابش بتر
هر که در خواب است بيدارش به
مست غفلت عين هشياريش به
بدان و آگاه باش که چون جان ما به حق آگاه نمي‏باشد،
پس بيداري خود، ما را زنداني است تنگ و تاريک.
چون به حق بيدار نبود جان ما
هست بيداري چو در بندان ما