علی‏القاعده با گذشت زمان، باید تجربیات، توانایی‏ها و مهارت‏های حرفه‏ای نیروهای امنیتی، خصوصاً پولیس ملی بهتر و بیشتر می‏شد و حضور آنان در شهرها و مناطق کشور سبب آرامش و احساس امنیت شهروندان می‏گردید. اختصاص بودجه نسبتاً قابل توجهی برای این نهاد به نسبت ارگان‏ها و نهادهای دیگر هم تا حد زیادی، دست منسوبین پولیس ملی را برای تأمین امنیت و مبارزه با مجرمان و خراب‏کاران باز نگهداشته و زمینه اقدامات خوبی امنیتی را میسر می‏سازد. اما آنچه که نگران‏کننده است نمایان شدن ضعف‏ها و کاستی‏های روزافزون ارگان‏های امنیتی وگسترش ارتشاء، مردم‏آزاری، سوءاستفاده از هویت رسمی و... است که باعث بالا رفتن گراف جرم و جنایت و جسور شدن تبهکاران و جانیان گردیده است.
موارد متعدد آدم‏ربائی‏ها اعم از اختطاف اتباع خارجی مقیم کشور و قاچاق اطفال، قتل، سرقت‏های مسلحانه، تهدیدهای مستقیم و فیر راکت بر فراز برخی از شهرها، نشانگر آن است که پولیس افغانستان هنوز با فراگیری تجربه‏های لازم، برای مقابله با جرائم و داشتن تعهد صادقانه در برابر پاس‏داشت حریم امنیتی کشور، بسیار فاصله دارد و به نظر می‏رسد، در صورتی که اقدامات جدی برای انجام اصلاحات واقعی در تمام نهادهای دولتی و به خصوص پولیس انجام نگیرد، کماکان وضعیت امنیتی نگران‏کننده خواهد ماند.

روزشمار تاریخ