وضعیت حمل و نقل در ترانسپورت شهری
از
نظر مردم
زهرا
موسوی و مریم حسینی
(یکشنبه،
1385/2/17 ـ 4:30)
استفاده از وسایل نقلیه عمومی در جهت سهولت بخشیدن به تردد مردم در سطح شهر، با توجه به تراکم جمعیت در شهر و کمبود وسایل نقلیه و همچنین عدم استفاده صحیح از آن، باعث خلق مشکلاتی گردیده است. با توجه به این مسئله که ملیبسهای موجود در سطح شهر کمکهای کشورهای همسایه است و بعید به نظر میآید دولت بودجهای برای بازخرید ملیبس داشته باشد.
در مورد فرهنگ استفاده از این وسایل نقلیه توسط دریوران و مردم چگونهای باید باشد تا از ایجاد عوارض و اوراق شدن آنها جلوگیری شود، نظر تعدادی از همشهریان را جویا شدیم.
حسینعلی واگذاری ملیبسها را به سکتور خصوصی در صورتی درست میداند که نظارت کافی نیز در این مورد صورت بگیرد. وی میگوید: «ملیبس، ظرفیت خاصی دارد که نباید بیشتر از توان آن استفاده کرد. اکثر دریورها توجه به این مسئله نکرده و بالاتر از ظرفیت لازم سوار کرده، مشکلاتی را هم برای مردم و هم برای داراییهای ملت ایجاد میکنند.» وی معتقد است که نه مردم و نه دریوران و نگرانهای موتر، فرهنگ استفاده از وسایل نقلیه عمومی را ندارند. وی میافزاید: «همواره شاهد بحث و جدل کلینران با مردم بودهایم و دعوا بر سر این که چرا مردم از پرداخت کرایه سر میپیچند و یا چرا کلینر بیش از اندازه مردم را سوار ملیبس کرده است.»
نورآغا از بیتوجهی کلینرها شکایت داشته و میگوید: «وقتی کرایه 2 روپیه بود، 3 روپیه میگرفتند و حال که کرایه 3 روپیه است باز هم بیشتر از نرخ معمول پول میگیرند». وی بر این نظر است که ترافیک باید کنترول بر تخطی این کلینران داشته و اجازه ندهند هر طور که میلشان است، رفتار کنند. وی در ادامه میگوید: «اکثراً ملیبسها شاهد 3 تا 4 کلینر است که به هیچ وجه کار درستی نیست و فرهنگ نامطلوبی را به نمایش میگذارد.»
احمد جلیل بیات مشکل اصلی را در ترانسپورت شهری، نبود ملیبس کافی نسبت به ازدحام مردم دانسته و میگوید: «منتظر شدن ملیبسها برای پر شدن کامل باعث میشود که مردم در ایستگاههای دیگر بیش از معمول انتظار بکشند و ملیبس هم که میآید جایی برای سوار شدن نداشته باشد.» وی بر این نظر است که باید تعداد ملیبسها نظر به نفوس هر منطقه توزیع شود تا از این ناحیه مشکل را حل بسازد.
وی میگوید: «اگر دولت خود ترانسپورت شهری را به عهده بگیرد، بهتر است. چرا که سکتور خصوصی تنها به نفع خود کار کرده و با استفاده نادرست، ملی بس را زودتر از کار میاندازد، آن هم در حالی که کشور ما بودجهای برای بازخرید ملیبسهای جدید ندارد.»
بشیر، به عدم رعایت مسائل شرعی و اسلامی اشاره کرده و میگوید: «کلینران در قسمت زنانه برای دریافت کرایه داخل میشوند و مزاحمتهایی برای آنها ایجاد میکنند که به دور از فرهنگ اسلامی است.» وی پیشنهاد میکند که مردم خود در ملیبسهایی که بیش از حد ظرفیت مسافر دارند، سوار نشوند و در ادامه میگوید: «اگر غرفههایی برای فروش تکت در هر ایستگاه نصب گردد، دیگر نیازی به کلینر نیست و مردم به راحتی میتوانند با دادن تکت به دریور وارد ملیبس شوند و از جر و بحث با کلینران هم راحت شوند.» وی بر این نظر است که اگر دریوران مال دولت را مال خود حساب کرده و در نگهداری آن بکوشند از اموال ملت محافظت کردهاند.
موسی خیل بیش از ظرفیت سوار کردن ملیبسها را دلیل اجارهی سنگینی که دولت برای دریوران وضع کرده دانست و گفت: «اگر پولیس ترافیک، سنجش دقیق کرده و ظرفیت هر ملیبس را در تعداد دفعاتی که در مسیر، رفتوآمد میکند بسنجد و توقع پولیس ترافیک از دریوران بالا نباشد، دریوران هم با خیال راحتتر کار خواهند کرد.»
ولی او رفتار نامناسب دریوران را در خصوص پیشیگرفتن از دیگر موترها، ناراحتکننده خوانده و میگوید: «درست نیست که یک وسیله نقلیه عمومی که شمار زیادی را نیز حمل میکند، در سرک مسابقه بدهد.»
او معتقد است با توجه به سرکهای خامه، ملیبس زودتر از معمول، عوارض خواهد کرد و ضربهای به بیتالمال زده خواهد شد. وی همچنین به تکتهایی که گاه و بیگاه از طریق کلینرها به مسافرین داده میشود، اشاره میکند و میگوید: «قبلاً پولیس ترافیک در داخل ملیبسها میشد و تفتیش میکرد که کسی تکت دارد یا نه، ولی حالا نه تفتیشی در کار است و نه معلوم است که دلیل این تکت دادنها چیست؟»
حبیبا... با حالت اعتراضآمیز میگوید: «ملیبس مال دولت است مال شخصی دریوران نیست در صورتی که دریوران شاگردان مکاتب را سوار نمیکنند و بعضاً هم با توهین و رفتار ناپسند با آنها برخورد میکنند.» وی میافزاید: «اطفال در گرمی ظهر از مکتب رخصت میشوند و ساعتها در ایستگاه منتظر میمانند ولی کمتر ملیبس یافت میشود که آنها را به مقصد برساند.»
برخورد مناسب و استفاده صحیح از وسایل نقلیه عمومی، مسئله مهمی است که نیازمند به فرهنگسازی از جانب دولت و نظارت دقیق بر رعایت آن، توسط مردم و مسئولین امر میباشد و از آنجا که وسایل نقلیه عمومی جزئی از بیتالمال است، هر فردی ولو در هر شرایطی باید در حفظ و نگهداری از آن بکوشد.
|