|
تعهد بس است!
(شنبه > 1386/9/3)
کنفرانس های بین المللی معمولا در طول سالیان گذشته محلی برای گردهمایی کشورها و سازمان های دخیل در اوضاع کشور و بحث و تبادله نظر در مورد بحران ها و چالش های افغانستان بوده است. در طول این مدت، هر از چندگاهی که این کشورها و سازمان ها، نیاز به تجدید پیمان در قبال تعهدات خود به افغانستان می دیدند، با حضور در عالی رتبه ترین سطح مقامات خود، اوضاع کشور را مورد ارزیابی مجدد قرار داده، یا بر تعهدات قبلی خود تأکید نموده یا تعهدات جدیدی را در قبال افغانستان، عهده دار شده است.
در این میان، تجربه و تاریخ چند سال گذشته به خوبی نشان داده که بیشتر این کنفرانس ها و تجمعات بین المللی فقط در حد حرف، آن هم بر روی کاغذها باقی مانده و به مرحله اجرا نرسیده است. این گونه کنفرانس ها بیشتر به جای این که چاره ساز مشکلات افغانستان باشد، به محلی برای خودنمایی کشورهای دخیل در افغانستان تبدیل شده تا هر کدام با تعهداتی جدیدتر و بیشتر ـ که کم تر به مرحله اجرا می رسد ـ حضور خود را به رخ یکدیگر بکشند.
از سویی دیگر، در بیشتر این کنفرانس ها به جای بحث ها و گفت وگوهای دقیق و کارشناسانه، محور بیشتر گفت وگوها تعارفات متداول سیاسی می باشد. در شرایطی که این کشورها و مقامات افغانستان زمان را از دست داده اند، در پایان کنفرانس به برخی موارد ـ آن هم سطحی ـ از مشکلات و بحران های کشور، پرداخته می شود، در صورتی که بحران ها و چالش های فراروی افغانستان، دیگر جای و زمانی برای تعارفات سیاسی نمانده، بلکه نیازمند بحث ها و گفت وگوهایی کارشناسانه و دقیق با در نظرداشت موقعیت های خاص سیاسی، اقتصادی، فرهنگی و... افغانستان می باشد تا با پرداختن به آن، قدمی در راستای حل بحران ها و چالش ها برداشته شود.
با این حال، اگر قدمی هم در راستای بهبود اوضاع در کشور برداشته شود، اما با توجه به دقیق و عمیق نبودن این تلاش، راه به جایی نمی برد و صرف زمینه را برای هدر رفتن، کمک ها و تعهدات جامعه جهانی، فراهم می سازد.
شرایط کنونی کشور و وخامت اوضاع به ویژه در عرصه های امنیتی و اقتصادی، همه بیان گر این واقعیت است که جامعه جهانی، هیچ گاه آن طور که باید با دیدی منطقی و کارشناسانه به مسائل افغانستان ننگریسته و فقط در راستای منافع خود، همان گونه که خواسته اند، افغانستان را تفسیر کرده، سیاست تعیین نموده و فعالیت کرده اند.
چنین دیدی، امروز آن ها را به سوی ناکامی های بیشتر و از همه مهم تر به سوی شکست که هم اکنون زنگ های خطر در مورد آن به صدا درآمده، سوق داده است.
با این وجود، به دنبال مطرح شدن برگزاری کنفرانسی در مورد افغانستان در لندن همانند سال 2006، جاپان نیز روز گذشته بیان داشته که به دنبال برگزاری کنفرانسی در راستای بازسازی افغانستان است تا بار دیگر تعهدات خود را به افغانستان، نشان دهد.
با توجه به آن چه که گفته شد، برگزاری کنفرانس های بین المللی در راستای چالش ها و بحران های افغانستان همواره موضوعی بوده که دولت و افغان ها از آن استقبال کرده اند، اما این کنفرانس ها زمانی می تواند مؤثر باشد که جامعه جهانی و کشورهای دخیل در اوضاع کشور، دیدی همه جانبه و دقیق به مسائل کشور داشته و سیاست ها و رویکردهای خود را با توجه به واقعیت های افغانستان و براساس منافع ملی افغان ها تنظیم نمایند، در غیر این صورت، همانند گذشته، راه به جایی نخواهند برد.
جامعه جهانی و در کنار آن دولت افغانستان در شرایط کنونی به یک بازبینی کلی در سیاست های خود نیاز دارند تا با درنظرداشت واقعیت های سیاسی، اقتصادی و اجتماعی کشور، سیاستی را اتخاذ نمایند که راه را برای فائق آمدن بر مشکلات، هموار سازد، نه با تداوم تک روی ها در افغانستان و پرداختن صرف به منافع خود، بازهم بر وخامت اوضاع بیافزایند.
| 